یا اخا من زینبم من زینبم

از فِراقت یا حسین جان بر لبم

-

همچو خورشیدی شده رأست به نی

دیده از طفلان ِ خود بستی تو کی ؟

-

رأس تو قرآن تلاوت می کند

این اسارت پر حلاوت می کند

-

کودکانت خسته ، پا پر آبله

می رود تا شامِ غم این قافله

-

پای طفلانت مداوا می کنم

  راه را بر صابران وا می کنم

-

خود فدا کردی و خلقی دیده تر

ای عزیز فاطمه نور بصر

-

گر شماتت می کند دشمن مرا

غیر زیبایی ندیدم کربلا

-

با نهیبم شد سکوتی حکمران

صوت حیدر از زبانم شد عیان

-

لب ز لب تا اینکه من وا می کنم

دشمنانت جمله رسوا می کنم

-

داغ هجرانت مرا آبم نمود

ناله طفلان چه بی تابم نمود

-

جان من با عشق تو آذین شده

چوبه ی محمل ز خون رنگین شده

مرا مولاحسین چون حر، امان ده

مسیحا دم بر این دل مرده جان ده

گناهانم بسی از حد فزون است

دلم از معصیتها پر ز خون است

-

بیا و اختیارم را به کف گیر

تو این قلب اسیرم را هدف گیر

-

که دادم اختیار از کف به دشمن

فکندم آتشی را من به خرمن

-

نوشتم توبه نامه پاره کردم

ببین که خویشتن بیچاره کردم

-

بگویم ذکر و از تو دورم اما

بسی مشکل نموده این معما

-

چگونه ذکر زیبای تو گویم

برفته در حضورت آبرویم

-

همیشه توبه توبه و توبه شکستن

در ِ آن را به روی خود ببستن

-

ولی تا کی چنین بی اختیاری

نمی خواهم شوم از تو فراری

-

همی دانم که تو در انتظاری

که سویت آیم و گیرم قراری

-

حسینا روز عاشورا رسیده

بریزم اشک ماتم از دو دیده

-

مرا هم یا حسین چون حر، امان ده

مسیحا دم بر این دل مرده جان ده

می رسد بار دگر عطر حسین

غافل اما کوفی از قدر حسین

دین کوفی شد شکم شد عافیت

ظاهر انسان و خو حیوانیت

باهزاران نامه دعوت میکند

لیکن از دشمن حمایت می کند

مکر با اولاد زهرا کرده او

غرق خون خورشید و مه را کرده او

غرق در شهوت پرستی ، خصم دین

ضد آئین خدا و رسم دین

قلب طفلان را به درد آورده اند

تیر از بهر نبرد آورده اند

آب را بستند بر آل رسول

بر وصال دوزخ و شیطان عجول

گوششان کر گشته از حرف خدا

گشته اند از عترت و قرآن جدا

منکر روز قیامت گشته اند ؟

دور از دین و دیانت گشته اند

آخر ای کوفی نامرد لعین

از چه بنمودی تو زهرا را غمین

دریغ بر ملتی که سرشار از اعتقادات و خالی از دین است؛
دریغ بر ملتی که لباسی بر تن می کند که خود نمی سازد؛
نانی را می خورد که خود درو نکرده و باده ای را می نوشد که از تاک های او جاری نیست؛
دریغ بر ملتی که در خواب، شهوت را منفور می داند و اما در بیداری تسلیم اش می شود؛
دریغ بر ملتی که صدا بر نمی آورد مگر به هنگام تشییع جنازه و لاف نمی زند مگر آن گاه که گردنش زیر تیغ باشد؛
دریغ بر ملتی که سیاست مدارش روباه، فیلسوفش تردست، و هنرش هنر وصله و پینه و تقلید باشد؛
دریغ بر ملتی که حاکم جدیدش را با بوق و کرنا خوشامد گوید و با قهقهه و غوغا وداعش گوید، تا با بوق و کرنا دیگری را خوشامد گوید؛
دریغ بر ملتی که فرزانگانش از پیری خرفت شده اند و مردان نیرومندش هنوز در گهواره اند؛
دریغ بر ملتی که تکه تکه شده و هر تکه اش خود را ملتی می داند.
"جبران خلیل جبران"

این تصویر را با عینک ۳ بعدی ببینید                                                           

پیمـــــــبر حج آخر را ادا کرد

به سختی خود ز بیت رب جدا کرد

بیامد جبرئیــــــل و داد پیغام

رسان ابلاغ خود اینک به اتمــام

چو می باشد علـــی مانند جانت

دهد از مکر مردم  حــــق امانت

اگر از مکرشان اندر هـــــراسی

خدایت می دهد زآنان خلاصـــی

اگر ابـــــــلاغ خود را واگذاری

رسالت را تو ناقص می گـــذاری

نمود آنگه یکی منبـــــــر مهیا

رسول و هم علـــــی بر آن بلندا

همه مبهوت ازامــــــر رسولند

ز کشف رمز این کارش عجولنــد

بفرمود حاجیــــــان تا باز گردند

که تا مأمــــــور کشف راز گردند

توقف در غـــــــدیر خم نمودند

ز امرش آگـــــه آن مردم نمودند

پیمبر در غـــــدیر ابلاغِ آن کرد

همه حجاج را آگـــــه از آن کرد

هر آن کس بر وجودش مقتدایم

رسد برگوش و جانش این ندایم

که باشد این علی مـــولا و رهبر

نمی یابم کســــــــی با او برابر

خدایـــــا شو محب دوستدارش

تو باش او را همیشه در کنـــارش

همی دشمن ز بهـــــر دشمنانش

نما از مکــــــر دشمن در امانش